To «ΝΕΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ» …ή «ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ»;

Του *Στάθη Τραχανατζή

Ένα περίπου  χρόνο πριν τις τελευταίες βουλευτικές, ο σημερινός πρωθυπουργός  παραβρέθηκε σε μία παρουσίαση του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών  ΚΕ.ΦΙ.Μ .Χαρακτήρισε τις προτάσεις τους, τότε «ως ενδιαφέρουσες ,τολμηρές και καινοτόμες»… 

Να θυμηθούμε τι πρότειναν τότε οι εισηγητές του ΚΕ.ΦΙ.Μ για τα εργασιακά και τις απολύσεις.

Εργασιακά:

Ωράριο: Τα εργασιακά δικαιώματα, είναι , η ναυαρχίδα των “φιλελεύθερων” προτάσεων του ΚΕΦΙΜ, αρχίζοντας από το ωράριο των εργαζομένων. Όπως μπορεί να διαβάσει κανείς, το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών, για τον ιδιωτικό τομέα πρότεινε «καθορισμό γενικού μέσου εβδομαδιαίου ωραρίου εργασίας 40 ωρών για περίοδο τεσσάρων μηνών με ημερησία ανάπαυση τουλάχιστον 11 ωρών».

 Όπως εξηγούν παρακάτω οι “συνεπείς εκπρόσωποι του νεοφιλελευθερισμού” του ΚΕΦΙΜ: «Αυτονόητο είναι ότι το ημερήσιο ωράριο των εργαζομένων θα μπορεί να αυξομειώνεται όταν ειδικές περιστάσεις το επιβάλλουν». Εννοούσαν από τότε , ότι ο εργαζόμενος, ανάλογα με τις ανάγκες του εργοδότη του, θα εργάζεται τη μία μέρα 3 ώρες, την επόμενη 10, τη μεθεπόμενη 7 κ.λπ., αρκεί να συμπληρώνει 40 ώρες εργασίας την εβδομάδα. Έτσι, όπως πάλι επεξηγεί το ΚΕΦΙΜ στις προτάσεις του, «στην περίπτωση αυτή, στο μέτρο που δεν γίνεται υπέρβαση του μέσου εβδομαδιαίου ωραρίου των 40 ωρών δεν θα δημιουργείται υπερωρία». Επίσης, για κερασάκι στην τούρτα, το ΚΕΦΙΜ είχε προτείνει  «η αναμόρφωση των ρυθμίσεων για την εργασία την Κυριακή»

Απολύσεις

Δεν έχουν περάσει ούτε τρία χρόνια από τότε που ο Τομεάρχης της ΝΔ για τα εργασιακά, Γιάννης Βρούτσης είχε επιτεθεί στην τότε υπουργό Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου για το «απαράδεκτο βέτο τις ομαδικές απολύσεις». Και αυτό το πρόβλημα λύνεται με τις προτάσεις του ΚΕΦΙΜ, το οποίο δε μένει μόνο εκεί. Εκτός από τις ομαδικές απολύσεις, προτείνει και την «υιοθέτηση του μέτρου της αιτιολογημένης απόλυσης». Δηλαδή, όπως εξηγεί, «στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να αποσαφηνιστεί ότι αποτελεί επαρκή λόγο απόλυσης η μη ικανοποιητική απόδοση του εργαζόμενου, η παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεων, η παραπτωματική συμπεριφορά, καθώς και οι οικονομικές, παραγωγικές, οργανωτικές και τεχνολογικές ανάγκες της επιχείρησης».

Όπως εύκολα μπορεί ακόμα και ένας άσχετος στο εργασιακό δίκαιο να καταλάβει, αν εφαρμοστεί η “αιτιολογημένη απόλυση”, ο εργοδότης θα έχει βρει το παραθυράκι που χρειάζεται ώστε να απολύει όποτε θέλει, χωρίς… να δίνει εξηγήσεις σε κανέναν.

Από τις μέχρι τώρα διαρροές ,για τις αλλαγές που θα φέρει το εργασιακό νομοσχέδιο, αυτές είναι πολύ κοντά σε αυτά που περιγράφονται παραπάνω.

Η ΝΔ εργάστηκε υπερωριακά και πριν τις εκλογές ως αξιωματική αντιπολίτευση αλλά πολύ περισσότερο  τους τελευταίους 15 μήνες ως κυβέρνηση για να παρουσιάσει «το νέο εργατικό» δίκαιο που αν θέλουμε να παραφράσουμε το σύνθημα του 1917 στην Οκτωβριανή Επανάσταση που ήταν «ΟΛΗ η Εξουσία στα ΣΟΒΙΕΤ» να το μετατρέψει στο «ΟΛΗ η ΕΞΟΥΣΙΑ στις Επιχειρήσεις»

Μέσα από την πλήρη ευελιξία της εργασίας και των μέτρων που θα εισηγηθεί η κυβέρνηση επιδιώκει:

Α. Να κάνει μια νέα ανακατανομή της μισθολογικής δαπάνης σε βάρος των εργαζομένων και σε όφελος των επιχειρηματιών και επιχειρήσεων

Β. Να δώσει την χαριστική βολή στο συνδικαλισμό, που έτσι και αλλιώς λόγω της ίδιας ευθύνης των συνδικάτων αλλά και λόγω των πολύχρονων πολιτικών λιτότητας, περικοπής εργασιακών, ασφαλιστικών ,δημοκρατικών δικαιωμάτων ,ψυχορραγεί εδώ και μια 15ετία. Όταν πλέον, τα συνδικάτα εκτός την μη υπογραφή των ΣΣΕργασίας δεν θα έχουν λόγο ούτε για τα ωράρια, ούτε για την καθημερινή εργασιακή λειτουργία, τότε δεν θα υπάρχει κανένας λόγο ύπαρξης τους.

Που στηρίζονται όμως οι θέσεις και προτάσεις του ΚΕντρου ΦΙλελεύθερων Μελετών αλλά και μια σειρά άλλων θεσμών όπως και νομικών, που θέλει να νομοθετήσει η κυβέρνηση σήμερα διαμορφώνοντας το «ΝΕΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ»?

Σε κάθε βιβλίο του  εργατικού δικαίου γίνεται αναφορά στην προστατευτική λειτουργία της εργατικής νομοθεσίας. Πρόκειται για την αξιακή αρχή πάνω στην οποία έχει κτιστεί όλο το οικοδόμημα του εργατικού δικαίου εδώ και δύο περίπου αιώνες. Αυτό ακριβώς θέλει να ξηλώσει σήμερα η κυβέρνηση.

Η κρατική ρυθμιστική παρέμβαση στην οργάνωση της εργασιακής σχέσης εμφανίστηκε κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, για να προστατεύσει αδύναμες πληθυσμιακές ομάδες. Για αυτό, τα πρώτα κρατικά νομοθετήματα περιόριζαν την εργασία των ανηλίκων και των εγκύων και περιλάμβαναν ρυθμίσεις για τα εργατικά ατυχήματα και για τη μείωση του χρόνου εργασίας. Ακόμα και αυτή την όποια πρόνοια του κράτους θέλει να καταργήσει η κυβέρνηση σήμερα. Σε άλλες κατηγορίες βίαια και σε άλλες σταδιακά.

Οι συντάκτες του «νέου εργατικού δικαίου» υποστηρίζουν ότι «, σε αντίθεση με τους λοιπούς κλάδους του δικαίου, οι οποίοι, παρακολουθώντας την εξέλιξη των οικονομικών, κοινωνικών και λοιπών δεδομένων, προσπαθούν να προσαρμόζονται για να εξυπηρετούν τις σύγχρονες ανάγκες, το εργατικό δίκαιο εξελίσσεται……. σε ρυθμιστικούς κανόνες  δημιουργημένους σε παρωχημένες εποχές, …..με κύριο χαρακτηριστικό τη διαρκή σώρευση αλλεπάλληλων ρυθμιστικών στρωμάτων, που χρωματίζονται  από τη συνδικαλιστικής έμπνευσης λογική του «κεκτημένου δικαιώματος……». Στo πέρασμα του χρόνου, το εργατικό δίκαιο, επειδή εξουσιάζεται…… από απόψεις  που υποτάσσονται σε ιδεοληπτικούς και πολιτικούς σκοπούς….., δεν «προσαρμόζεται» στα εκάστοτε δεδομένα που διαμορφώνονται στο πεδίο της οργάνωσης της παραγωγής, της εξέλιξης της τεχνολογίας ή άλλων οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών, αλλά «μεγεθύνεται»…….. με αποτέλεσμα τη διαρκή σώρευση νέων δικαιωμάτων που προστίθενται στα ήδη «κεκτημένα». Στη διαδικασία αυτή αρκεί η απλή επίκληση της αρχής της «προστατευτικής λειτουργίας» του εργατικού δικαίου, η οποία εκλαμβάνεται από την κρατική εξουσία….. ως επαρκής λόγος διαρκούς και χωρίς κορεσμό σώρευσης ρυθμίσεων με τις οποίες διευρύνονται τα «εργασιακά δικαιώματα», χωρίς να υπολογίζονται οι συγκεκριμένες οικονομικές, τεχνολογικές και παραγωγικές  ανάγκες.

Για τους συντάκτες του «νέου εργασιακού δικαίου» είναι παρωχημένες έννοιες το να γνωρίζει ο εργαζόμενος  πόσες ώρες θα εργάζεται την ημέρα. Είναι παρωχημένη ιδέα να θέλει να έχει λόγο για ποια θα είναι τα καθήκοντα του στην εργασία. Είναι ρατσιστικό ,απέναντι στους ανέργους που η ίδια η πολιτική των επιχειρήσεων και κυβερνήσεων δημιούργησαν , το να διεκδικείς αύξηση μισθού ακόμα και σε κερδοφόρες επιχειρήσεις.

ΕΝΤΟΠΙΖΑΝ από το 2018 ότι  ΄ «όλες οι παραπάνω  αντιλήψεις παραβλέπουν τις αλλαγές που έχουν επέλθει στον τρόπο λειτουργίας και οργάνωσης της εργασίας στις επιχειρήσεις και αδιαφορούν για τη συνεχή αλλαγή των αναγκών της αγοράς εργασίας και των μορφών απασχόλησης». Δεν έλεγαν όμως κουβέντα για την θετική επίδραση όλων αυτών των αλλαγών στην κερδοφορία των επιχειρήσεων. Πολύ περισσότερο δεν υποστήριζαν ως δίκαιο αίτημα εκ μέρους των εργαζομένων η  των συνδικάτων ,το να καρπωθούν ένα μικρό μέρος από αυτές τις αλλαγές ,οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.

 ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΟΥΣΑΝ από το 2018  «για την παραγνώριση της τάσης μετάβασης από τους φυσικούς στους εικονικούς χώρους εργασίας και την δημιουργία της έννοιας του «εργαζόμενου 3.0», την συνεχή αύξηση της τηλεργασίας και την νομαδική εργασίας και, τέλος, την αυξανόμενη εργασιακή  πολυεπίπεδη κινητικότητα και την τάση εξάλειψης του επαγγέλματος για πολλά χρόνια και στο ίδιο εργοδότη, αλλά και την εναλλαγή πολλών επαγγελματικών ειδικοτήτων από τον ίδιο εργαζόμενο.

ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΑΝ και πριν το 2018 ότι το εργατικό δίκαιο  «δεν έχει εξοικειωθεί με την ιδέα ότι η σχέση εξαρτημένης εργασίας θα πάψει σταδιακά να αποτελεί το κυρίαρχο μοντέλο παροχής εργασίας και ότι η διαφορά μεταξύ ενός εργαζομένου που παρέχει τις υπηρεσίες του με μισθωτή εργασία και ενός συμβασιούχου έργου ή ελεύθερου επαγγελματία θα γίνεται ολοένα και πιο δυσδιάκριτη.» Και αυτό γιατί ήθελαν μέσα από τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν για όλη την χώρα να προβάλλουν για τους πολλούς το μοντέλο μιας μεγάλης εθνικής ΕΡΓΟΛΑΒΙΑΣ με χειρότερους εργασιακούς όρους και με χαμηλότερους μισθούς και ημερομίσθια!!!!  

ΜΙΛΑΓΑΝ  για ακαμψία της εργατικής νομοθεσίας  «που οι πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι υπονομεύει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων, αλλά και τους ίδιους τους εργαζόμενους και ιδίως τους πλέον ανίσχυρους, διατηρώντας ή εκτοξεύοντας μάζες εργαζομένων εκτός της αγοράς εργασίας.»  Ξεχνώντας τις εδώ και πολλά χρόνια εκκαθαρίσεις χιλιάδων εργαζόμενων από πολυεθνικές και όχι μόνο, μετά από συγχωνεύσεις και εξαγορές επιχειρήσεων. 

Ο ΚΟΡΜΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ τους για το «ΝΕΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ» ΔΙΚΑΙΟ ειναι:

α) Οι κυβερνήσεις πρέπει να νομοθετούν  οφείλοντας να αναγνωρίσουν  ότι ο σκοπός της επιχείρησης είναι το κέρδος και ότι ο μισθός που καταβάλλεται στους εργαζόμενους είναι ένα μικρό μέρος  ανταμοιβής για την παρεχόμενη εργασία τους. 

β) Το «νέο εργατικό δίκαιο» πρέπει να θέτει πολύ λίγους  εργασιακούς όρους και όχι να υποκαθιστά τη λειτουργία και τη δυναμική της συμβατικής ελευθερίας, είτε στο πεδίο της ατομικής σύμβασης εργασίας είτε στο πεδίο της συλλογικής σύμβασης…..» 

γ) Πρέπει να μην υπάρχει  ισορροπία μεταξύ προστασίας εργαζομένων και επιχειρηματικού συμφέροντος, διότι η ευρωστία των επιχειρήσεων αποτελεί  την κύρια προϋπόθεση για την ευημερία των εργαζομένων.

 δ) Εδώ και δεκαετίες υποστηρίζουν ότι  η εργατική νομοθεσία θα πρέπει να μεταβληθεί σε νομοθεσία της απασχόλησης. Δηλαδή, η κάθε νομοθετική πρωτοβουλία σε θέματα εργασίας οφείλει να λαμβάνει υπ’ όψιν το πρόβλημα της ανεργίας, δεδομένου ότι η κύρια ανάγκη των πολιτών μιας χώρας είναι να εργάζονται  και δευτερευόντως, ανάλογα με τις ικανότητές τους και τις υπάρχουσες κάθε φορά οικονομικές και λοιπές συνθήκες, να βελτιώνουν τους όρους απασχόλησής τους.

Με βάση τις παραπάνω βασικές αρχές, θα πρέπει να ιεραρχηθούν οι άμεσες, οι μεσοπρόθεσμες και οι απώτερες συγκεκριμένες νομοθετικές παρεμβάσεις για την δημιουργία ενός  νέου εργατικού  του δικαίου της απασχόλησης, που θα πρέπει να γίνουν στο πεδίο των ατομικών σχέσεων εργασίας Για αυτό εδώ και χρόνια προτείνουν να αλλάξει το ωράριο εργασίας, λύση της σύμβασης εργασίας, εθνικός κατώτατος μισθός, η αντιπροσωπευτικότητα των συνδικαλιστικών οργανώσεων, άσκηση του συνδικαλιστικού δικαιώματος και ειδικότερα της απεργίας στους δημόσιους οργανισμούς και στις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, επανεξέταση της λειτουργίας των συλλογικών συμβατικών σχέσεων και της ελεύθερης συλλογικής διαπραγμάτευσης με την κατάργηση της υποχρεωτικής διαιτησίας, αναδιατύπωση του προσανατολισμού του διοικητικού ελέγχου της εργασίας και μέτρα για την περιστολή της ενοχλητικής δικαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων).

Η σημερινή κυβέρνηση είναι η πιό πρόθυμη στο να πραγματοποιήσει όλες αυτές τις αλλαγές 

Απέναντι σε αυτό το «μανιφέστο» των δυνάμεων της πιο ακραίας συμμαχίας οικονομικών και πολιτικών ελίτ ,που θέτουν υπό αμφισβήτηση, ότι με αγώνες ,αίμα και πολύ προσπάθεια οικοδομήθηκε τα τελευταία  100 χρόνια υπάρχει εδώ και χρόνια η σιωπή και μια όχι μόνον ιδεολογικά αδύναμης για τα συμφέροντα των εργαζομένων ΓΣΕΕ ,που έκλεισε πέρσι τα 100 χρόνια της. Η ώρα της επανίδρυσης των συνδικάτων είναι πλέον επιβεβλημένη ανάγκη αλλά και αναγκαία προϋπόθεση για μια νέα προσπάθεια των εργαζομένων που θέλουν  αξιοπρεπή διαβίωση των εργαζομένων και όχι επαιτεία .

*Ο Στάθης Τραχανατζής είναι Αναπληρωτής Πρόεδρος της Ομοσπονδίας ΠΟΙΕΦΚΕΚ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *